Żenić się należy w każdym wypadku. Jeśli ktoś dostanie dobrą żonę, będzie szczęśliwy, gdy dostanie złą, może stac się filozofem.
Ch.M. Talleyrand

W imieniu Kabaretu E z Wiednia zapraszamy na pełen poezji i wzruszeń wieczór piosenek Marka Grechuty. Gościem wieczoru będzie Danuta Grechuta, wdowa po Marku.

Pomnik Janusza Korczaka w Warszawie

Są bohaterowie ginący w imię sprawy z bronią w ręku na polu bitwy. Są tacy, którzy ratują życie ludzkie poświęcając swoje własne. Są tacy, którzy zmagają się w obronie słabych i uciśnionych. Są bohaterowie mityczni, realni i nierealni.

Ale są i tacy, o których pamięta się rzadko albo wcale. Cisi, niepozorni, bez  szabel i szyszaków. Zwyczajni ludzie wykonujący swoją robotę, spełniający powierzone im obowiązki, nie szukający sławy i chwały. Do tych należał Janusz Korczak. Polski Żyd, człowiek z misją, kroczący drogą, która sam sobie wyznaczył. Lekarz czasu wojny i pokoju. Pedagog ekstraordynaryjny. Pisarz. Wielki przyjaciel i wychowawca dzieci. Człowiek, który zrzekł się posiadania własnej rodziny, aby móc być blisko swoich wychowanków z sierocińca, który odszedł bez fanfar i werbli.

Korczak był humanistą w głębokim tego słowa znaczeniu. W dziecku widział nie jednostkę społeczną poddaną dyscyplinie i prawom, ale CZŁOWIEKA. Rozumiał dzieci, a one odwdzięczały mu się miłością. Był otoczony szacunkiem i mimo trudności, których doznawał ze strony niechętnych mu antysemickich grup, dążył wytrwale do postawionego sebie celu.

Poszedł na śmierć z pełną świadomością, trzymając w ramionach swoje dzieci, których nie chciał opuścić do końca.

Przy okazji wykładów, seminariów, odczytów robionych z okazji Roku Korczaka warto pamiętać  o tej humanistycznej i humanitarnej stronie Starego Doktora i zastanowić się czy ze swojej strony zrobiliśmy chociaż w ułamku to, co zrobił ten niepozorny Wielki Człowiek.

Maciek Strzechowski

maj 2012

Szanowni Państwo,

W dniach 14 i 15. kwietnia 2012 w Centrum „Together –Razem”  przy ul. 17 George’s Quay w godzinach  od 12 do 17  odbyla sie wystawa  prac bezdomnego, utalentowanego Andrzeja oraz Magdy – bezrobotnej, która wspiera Andrzeja.

Na wystawie zaprezentowali oni swoje dzieła. Andrzej eksponował rzeźby w afrykańskim drzewie : kufry, tace, świeczniki: pojedyncze, podwójne, trójkątne oraz wiele innych drewnianych różności.
Magda natomiast zaprezentowała ręcznie robione kolczyki różnej wielkości, naszyjniki, decupage – ręcznie malowane szkło oraz pięknie wykonane kartki okolicznościowe , które charakteryzowaly sie świetnym doborem kolorów oraz samodzielnie zasuszonymi kwiatami i roślinami.

Wystawę odwiedziło sporo osób zainteresowanych twórczością obojga, dominowali jednakże irlandczycy, którzy o wystawie przeczytali dzień wcześniej w lokalnej prasie Evening Echo, gdzie redaktorka gazety opisała historię Andrzeja oraz wskazała na hart ducha i siłę, jakimi jest on obdarzony. Goście odwiedzający wystawę rozmawiali z Andrzejem, zakupili kilka jego prac i zaoferowali pomoc w postaci pracy dorywczej, a także możliwość dalszych ekspozycji swoich prac.

W bardzo miłej rodzinnej atmosferze przy kawie i domowej robocie ciastach zwiedzajacy oglądali wystawiane przedmioty, z których 27 sztuk powędrowało do nowego własciciela, a wszystkie środki zasiliły konto wystawiającego.

Wystawiający zarówno Andrzej jak i Magda nawiązali też ciekawe znajomości z odwiedzającymi wystawę wlaścicielami sklepów czy galerii. Być moze zaowocuje to ich dalszą współpracą.

Andrzej bardzo się cieszył, że mógł zaprezentować siebie i swoja twórczość w Centrum „Together-Razem”  i jak sam mówi:  „powoli odzyskuje wiarę w ludzi i aby działać dalej”. Andrzej ma już plany, niedługo, dzięki wsparciu Saint Vincent de Paul będzie miał miejsce do tworzenia i jest pełen nadziei na to ,że poprzez sztukę będzie mógł pomagać pozostałym bezdomnym”.

Magda również bardzo się cieszyła, że mogła zrobić coś pożytecznego i zapewniała, że z chęcia włączy sie do kolejnych działań Centrum.

Warto również wspomnieć, że w niedzielę w dniu wystawy w kościele St. Augustines przy wsparciu ksiedza Piotra Galusa odbyła się zbiórka po Mszach na tworzenie programów edukacyjnych w Centrum „Together-Razem” i kwestujący wolontariusze zebrali €205,53 za co dziękują wrzucającym do puszki Rodakom. Okazja do zbiórki była ściśle związana z niedzielą miłosierdzia jaka miała miejsce w dniu 15 kwietnia 2012.

Elżbieta Czech

Tym razem nasze trzy pytania zadajemy Małgorzacie Wojcieszyńskiej z Bratysławy, tegorocznej laureatce Złotej Sowy w kategorii „Działacz Polonijny”, szefowej Monitora Polonijnego.

Małgorzata Wojcieszyńska – absolwentka Wydziału Pedagogiczno-Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1995 roku wyszła za mąż za Słowaka i przeprowadziła się do Bratysławy, gdzie rozpoczęła współpracę z Klubem Polskim – Stowarzyszeniem Polaków i Ich Przyjaciół na Słowacji: uczyła języka polskiego dzieci polskiego pochodzenia, współtworzyła czasopismo „Monitor Polonijny“. Od 2000 roku przez cztery lata była prezesem Klubu Polskiego w Bratysławie, organizowała duże imprezy kulturalne, jak Dni Polskie w Bratysławie, które otwierali prezydent RP Aleksander Kwaśniewski i prezydent RS Rudolf Schuster. Zorganizowała osiem edycji Balu Polskiego, którego gościem był m.in. premier RS Mikulaš Dzurinda. Zawodowo współpracuje ze słowackim dziennikiem SME (odpowiednik Gazety Wyborczej), dla którego relacjonuje polskie wydarzenia, przeprowadza wywiady z polskimi politykami. Współpracowała też między innymi z czeską redakcją Radia Wolna Europa, czy słowackim Radiem Twist współtworząc program „Weekend z legendą“, w którym prezentowała twórczość takich gwiazd jak Maryla Rodowicz, Marek Grechuta, czy Anna Maria Jopek.

W 2004 roku została redaktorem naczelnym jedynego na Słowacji polskojęzycznego pisma „Monitor Polonijny“. Jej praca była kilkukrotnie nagradzana podczas Swiatowego Forum Mediów Polonijnych w Tarnowie.

Obecnie pełni funkcję wiceprezesa największej organizacji polonijnej na Słowacji, czyli Klubu Polskiego. Organizuje takie przedsięwzięcia jak Dyktando Polonijne, Warsztaty Dziennikarskie. Integruje środowisko bratysławskiej Polonii poprzez imprezy kulturalno-towarzyskie. W 2010 roku z okazji 15-lecia miesięcznika Monitor Polonijny zorganizowała imprezę jubileuszową, która integrowała środowisko polskie i słowackie. Z tej samej okazji wydała książkę w języku słowackim p.t. „Polska oczami słowackich dziennikarzy“.

Małgosia z prof. Janem Miodkiem, z Krzysztofem Zanussim i na imprezie z okazji 15-lecia Monitora Polskiego

Małgosiu, jesteś tegoroczną laureatką Złotej Sowy w kategorii Działacz Polonijny. Zaskoczyła Cię ta nagroda?

Tak, to miłe zaskoczenie. Jak powiedziała organizatorka Gali – Jadwiga Hafner – Złote Sowy to podziękowanie za pracę, za osiągnięcia laureatów. W dzisiejszym rozpędzonym świecie czasami brakuje czasu na wypowiedzenie zwykłego słowa „dziękuję“, więc tym bardziej tego typu imprezy, których celem jest podziękowanie, cieszą i nobilitują.

Klub Polski w Słowacji i gazeta Monitor Polonijny, w które jesteś zaangażowana działają bardzo aktywnie. Macie swój specjalny „sposób na sukces”?

Gdyby chcieć opisać ten sposób w dwóch słowach, brzmiałby: robić swoje! Bez względu na trudności, jakie człowiek napotyka po drodze. W przypadku słowackiej Polonii dobrym rozwiązaniem okazują się przedsięwzięcia adresowane nie tylko do Polaków, ale też do słowackich przyjaciół, na przykład w Balu Polskim organizowanym w Bratysławie, bardzo chętnie brali udział Słowacy, bowiem podoba im się nasza żywiołowość, spontaniczność, gościnność, ba, nawet ze względu na ten bal uczyli się poloneza, by ramię w ramię z Polakami go zatańczyć.

Tak dużo robisz dla Polonii. Czy masz jeszcze czas dla siebie? Co robi Małgosia, jak akurat „nie działa”?  Czym się interesujesz, i jak spędzasz swój wolny czas?

Kilka lat temu pomyślałam sobie, że powinnam trochę zwolnić, ale nie wytrzymałam zbyt długo w „nicnierobieniu“ i zajęłam się organizacją przedsięwzięć z myślą o słowackich przyjaciołach i obcokrajowcach mieszkających na Słowacji. A potem oczywiście wymysliłam kolejne projekty dla Klubu Polskiego. Taka chyba moja natura: lubię aktywność i spotkania z ludźmi. Oczywiście czasami człowiek musi się zdystansować od codzienności, wtedy najlepszym lekarstwem są podróże, dobra książka i sport, a konkretnie w moim przypadku pływanie.

Serdecznie gratuluję Ci tej nagrody i dziękuję za rozmowę.

Foto: z archiwum Małgorzaty Wojcieszyńskiej

Rozmawiala: Dorota Fischer

Z przyjemnością zapraszamy Państwa na kolejny Festiwal Filmowy, organizowany przez pracownice dydaktyczne slawistyki Uniwersytetu w Salzburgu.

Auch in diesem Semester veranstalten Mitarbeiterinnen des Fachbereichs Slawistik der Universität Salzburg in Kooperation mit dem Neuen Mozartkino Salzburg eine polnisch-tschechisch-russische Filmreihe, diesmal unter dem Motto          Emigration – Länderwechsel –Migration?

Programm:

18.04.2012

Trzy kolory: Biały / Drei Farben: Weiß (Frankreich/Polen 1993, Regie: Krzysztof Kieślowski)

19.04.2012

Osmdesát dopisů / Achtzig Briefe (Tschechien 2010, Regie: Václav Kadrnka)

23.04.2012

Szczęśliwego Nowego Jorku / Prosit New Jork (Polen 1997, Regie: Janusz Zaorski)

23.04.2012

Amerika (Tschechien 1994, Regie: Vladimír Michálek)

24.04.2012

Poltory komnaty, ili sentimentaľnoe putešestvie na rodinu / Anderthalb Zimmer oder

Sentimentale Reise in die Heimat (Russland 2008, Regie: Andrej Chržanovskij)

Ort: Neues Mozartkino, Kaigasse 3, 5020 Salzburg

Zeit: Beginn jeweils um 18.00 Uhr

Im Originalton mit deutschen oder englischen Untertiteln

Programmänderungen vorbehalten: www.uni-salzburg.at/slaw

Auf Ihr Kommen freuen sich die Organisatorinnen

Anna Atwińska, Anja Burghardt, Dagmar Žídková und Olga Caspers

Näheres zu den Filmen: Czytaj dalej »

No i nareszcie mamy wiosnę ! Jak różne prezentuje nam oblicza, zależnie od kontynentu, widzimy na zdjęciach. Na razie trzy  wiosenne fotografie-wiosna w Quebec,  wiosna w Vorlarlberg, wiosna w Styrii i wiosna w Bawarii….

wiosna w Quebec Fot. M.S.

wiosna w Vorlarlberg Fot. D.F.

wiosna w Styrii Fot. E.F.

wiosna w Bawarii Fot. A.R.

i jeszcze wiosenna piosenka: